Η Ελληνίδα της Αυστραλίας: Ένα ποίημα γεμάτο μνήμες, συγκίνηση και αγάπη στο Καφενείο Λακωνίας

Μια νοσταλγική αφιέρωση που μοιράστηκε ανάμεσα σε φίλους στο Καφενείο Λακωνίας

Ένα ποίημα, μια ανάμνηση κι ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στις Ελληνίδες της Αυστραλίας.

Από τις πιο συγκινητικές στιγμές που ζήσαμε σήμερα στο Καφενείο Λακωνίας δεν ήρθε ούτε με δυνατά γέλια ούτε με ζωηρές κουβέντες, αλλά με μια όμορφη σιωπή.

Γύρω από τα τραπέζια οι κουβέντες συνέχιζαν κανονικά, οι κολιτσίνες πέφτανε με σιγουριά, τα τάβλια χτυπούσαν ρυθμικά πάνω στα γυαλισμένα τραπέζια κι ο καθένας έλεγε τα δικά του για τη ζωή, την οικογένεια και τα βάσανα του κόσμου. Κάποια στιγμή όμως, με εκείνη τη γλυκιά ηρεμία και αξιοπρέπεια που τη χαρακτηρίζει, η αγαπητή μας Κούλα Τσιντζινιώτη ζήτησε σιγά σιγά να κάνουμε όλοι μια μικρή παύση.

Και το καφενείο σώπασε.

Αυτό που ακολούθησε ήταν η απαγγελία του ποιήματος «Η Ελληνίδα της Αυστραλίας», ένα ζεστό και βαθιά νοσταλγικό αφιέρωμα στις Ελληνίδες της ξενιτιάς, στις γυναίκες που κουβάλησαν οικογένεια, πίστη, γλώσσα και παράδοση μέσα από θάλασσες και δύσκολα χρόνια μετανάστευσης.

Η πρωτοβουλία της Κούλας δεν ήταν απλώς η ανάγνωση ενός ποιήματος. Ήταν ένας φόρος τιμής σε μια ολόκληρη γενιά γυναικών που στάθηκαν αθόρυβα στην καρδιά της παροικίας. Γυναίκες που μεγάλωσαν παιδιά, στάθηκαν δίπλα στους άντρες τους, δούλεψαν σκληρά, παρηγόρησαν νοσταλγημένες ψυχές, κράτησαν ζωντανά τα έθιμα και δημιούργησαν εκείνη τη ζεστή συντροφικότητα που υπάρχει ακόμη σήμερα σε χώρους όπως το Καφενείο Λακωνίας.

Καθώς οι στίχοι απλώνονταν ήσυχα μέσα στην αίθουσα, πολλοί δεν μπόρεσαν να μη θυμηθούν τη δική τους πορεία. Το ποίημα μιλούσε για φιλίες, εκδρομές, γέλια, χρόνια που πέρασαν μαζί, για τα μαλλιά που άσπρισαν «σαν το χιόνι» και για εκείνη τη μεγάλη αλήθεια πως τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μας πολλές φορές τα ζήσαμε εδώ στην Αυστραλία, μακριά από την πατρίδα, αλλά ποτέ μακριά από την Ελλάδα της καρδιάς μας.

Για λίγα ήσυχα λεπτά, το καφενείο έγινε κάτι περισσότερο από ένας τόπος συνάντησης. Έγινε ζωντανή μνήμη της ξενιτιάς.

Γιατί τελικά οι κοινότητες δεν χτίζονται μόνο με κτίρια και συλλόγους. Χτίζονται κυρίως με ανθρώπους. Και πολλές φορές κρατήθηκαν όρθιες χάρη στις γυναίκες, στην υπομονή, τη θυσία, την καλοσύνη και την πίστη τους.

Ίσως γι’ αυτό σήμερα όλοι άκουγαν τόσο προσεκτικά.

Γιατί μέσα στα λόγια της Κούλας πολλοί άκουσαν τις δικές τους μανάδες, αδελφές, γυναίκες, γιαγιάδες, ακόμη και τον νεότερο εαυτό τους.

Στο Καφενείο Λακωνίας οι αναμνήσεις δεν είναι ποτέ μακριά. Άλλες φορές έρχονται μέσα από παλιές φωτογραφίες, άλλες μέσα από τραγούδια, κι άλλες, όπως σήμερα, μέσα από ένα απλό ποίημα που μοιράστηκε με αγάπη ανάμεσα σε φίλους.

Η Ελληνίδα της Αυστραλίας

Εις το κλάμπ όπου πηγαίνω
εθεώρησα σωστό
για να γράψω πέντε λόγια
στις γυναίκες το γραφτό.

Ελληνίδες γεννημένες
και μητέρες τιμημένες
εβρεθήκαμε μοιραία
για να κάνουμε παρέα.

Τι υπέροχες ημέρες
επεράσαμε παρέα
γέλοια, ευχάριστες στιγμές
και ωραίες εκδρομές.

Η ζωή στην Αυστραλία
έχει πλούτη μεγαλεία
μακριά από την Αθήνα
εμείς τα περνούμε φίνα.

Ελληνίδες τιμημένες
πως περάσανε τα χρόνια
και τα ολόμαυρα μαλλιά μας
γίναν κάτασπρα σαν χιόνια.

Τα καλύτερά μας χρόνια
τα περάσαμε εδώ
γιατί ήτανε της τύχης
όπως λένε το γραφτό.

Υπερήφανη πατρίδα
πούχεις κόρες τιμημένες
και με του Χριστού την πίστη
μένουν πάντα ενωμένες.